"Un libro aberto é un cerebro que fala; pechado, un amigo que agarda; esquecido, un alma que perdoa
destruído, un corazón que chora" Proverbio indú
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas

jueves, 12 de febrero de 2015

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: febreiro

Miráchesme, miréiche, nos miramos;
Sorríchesme, sorrinme, os dous sorrimos;
N'os nosos ollos nosa imaxen vimos:
Ti n'os meus, eu n'os teus nos retratamos.

Desde entonces d'amor nos abrasamos;
Un mesmo gusto ou pena os dous sentimos,
E anque a paraxes diferentes imos,
Decote n'o camiño tropezamos.

Xa que d'o corazón libres dispomos,
Ós páxaros d'os bosques imitemos,
Que os niños fan entre ramaxe e gomos;

Nosa doce ventura apresuremos,
Que a vida é curta e responsables somos
D'o tempo tan precioso que perdemos

Miráchesme de FRANCISCO AÑÓN PAZ

martes, 3 de febrero de 2015

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: xaneiro



La paz no necesita de los héroes. 
el heroísmo de la paz es otro. 
Es un sereno paso sin angustia 
por aquel campo en que acechaban minas. 
Y es sobre todo ese convivio afable 
de la diversidad de los anónimos. 
II 
La paz cierra la cripta de los mártires 
y los deja dormir, para que olviden 
que la tierra es el sitio pavoroso 
donde todos los miedos son posibles 
Bien se merecen su corona de oro, 
bajo la condición de que se duerman. 
III 
La paz no la hace nadie. Se hace sola. 
Lo importante es sembrar una semilla. 
La gente piensa que la guerra es fuerte: 
!Qué va! La guerra es sólo un aneurisma. 
Alguien la pincha, y se desangra toda. 
La paz en cambio es la verdad de un árbol. 
IV
No me pregunten por qué soy pacífico. 
Es algo natural, quizás congénito. 
Esto es lo que tal vez muchos no entienden 
que no todo poeta es un revólver. 
Por mí, que los revólveres se esfumen. 
Eso sí: No me toquen a la rosa. 
DEVOCIONARIO de David Escobar Galindo

viernes, 23 de enero de 2015

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: decembro

Seguimos coa nosa sección de poesía.



Muy cerca de mi ocaso, yo te bendigo, vida,
porque nunca me diste ni esperanza fallida,
ni trabajos injustos, ni pena inmerecida;
porque veo al final de mi rudo camino
que yo fui el arquitecto de mi propio destino;
que si extraje la miel o la hiel de las cosas,
fue porque en ellas puse hiel o mieles sabrosas:
cuando planté rosales, coseché siempre rosas....
Cierto, a mis lozanías va a seguir el invierno:
¡mas tú no me dijiste que mayo fuese eterno!
Hallé sin duda largas noches de mis penas;
mas no me prometiste tú sólo noches buenas;
y en cambio tuve algunas santamente serenas...
Amé, fui amado, el sol acarició mi faz.
¡Vida, nada me debes! ¡Vida, estamos en paz!

EN PAZ- Amado Nervo


lunes, 24 de noviembre de 2014

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: outubro e novembro

Mañá 25 de novembro é o Día contra a violencia de xénero. Por iso, para incidir en que a violencia ten que terminar, eliximos estes poemas do mes de outubro e novembro.


Yo conocía el rincón donde ella lloraba en solitario,
cerca de una fuente,cerca de un metro,de un descampado
mi niña de ojos de nadie,esta muñeca de trapo ,
desmembrada de tanto sufrir, ahorcada en su noche,
prisionera de sí misma, prisionera de sí.

Cristina Martín (Princesa Inca)

Eu son un ser humano
mesmo antes de ser esposa dun marido
e antes de ser nai dos nenos;
son un ser humano, en primeiro lugar.
Eu son un ser humano,
as cadeas xa están rotas,
o camiño cara á liberdade está aberto
e o poder dado polo ceo está repleto.
Ah, novas rapazas,
seguídeme como ao voso propio espertar,
levantádevos e exercede o voso poder!
A luz dun novo día está a brillar.

Na Hye-Sok

[Tomados dun traballo colaborativo do equipo de biblioteca e do club de lectura “Pedra do Acordo” do IES “San Paio” de Tui.]

martes, 17 de junio de 2014

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: maio-xuño

Que lonxe! Que lonxe estás!
Canta terra entre nós dous.
Peno dende que te fuches.
Ai, amor! Ai, amor!

Cando busco nos teus ollos,
magóame o corazón.
Cantas cousas non pasaron!
Ai, amor! Ai, amor!

Pasaron meses e anos,
e a mocidade pasou.
Mido por noites o tempo.
Ai, amor! Ai, amor!

Por ti agardo cada día,
ateigada de ilusión.
Ven axiña, volta a min.
Ai, amor! Ai, amor!

Ai amor, que lonxanía!
Que soedade, que delor!Vivir sen ti non é vida.
Ai, amor! Ai, amor!

Cartas van e cartas veñen
e as palabras tinta son.
Quero escoitar a túa voz!
Ai, amor! Ai, amor!

Ai, amor! Xosé Neira Vilas
Se premedes no nome do autor podedes escoitar este poema cantado polo grupo A Quenlla.

jueves, 12 de junio de 2014

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: marzo e abril


Cuentan de un sabio, que un día
tan pobre y mísero estaba,
que sólo se sustentaba
de unas yerbas que cogía.
«¿Habrá otro», entre sí decía,
«más pobre y triste que yo?»
Y cuando el rostro volvió,
halló la respuesta, viendo
que iba otro sabio cogiendo
las hojas que él arrojó.

Pedro Calderón de la Barca

domingo, 30 de octubre de 2011

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: OUTUBRO


Co comezo deste novo curso, moitas cousas teñen mudado no noso club. Porén, tamén desexamos manter  as vellas costumes, e é por iso que, un mes máis, retomamos a nosa sección "Poemas de xuño e xaneiro".
Nesta ocasión, o poema foi elixido pola nosa compañeira Ana, e é, de feito, moi apropiado para nós, que, como alumnos do ensino secundario, estamos a vivir un momento das nosas vidas no que xa non somos nenos, mais aínda non somos adultos:

¿Dónde está el niño que yo fui?

Dónde está el niño que yo fui,
sigue adentro de mí o se fue?

Sabe que no lo quise nunca
y que tampoco me quería?

Por qué anduvimos tanto tiempo
creciendo para separarnos?

Por qué no morimos los dos 
cuando mi infancia se murió?
                                   Pablo Neruda

jueves, 31 de marzo de 2011

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: MARZO


Có mes de marzo chega a primavera, que, como ben di o dito, o sangue altera, e, por iso, é un dos mellores momentos do ano para dedicarlle o noso poema do mes a ese sentimento que tanto ten feito pola poesía: o AMOR.
Velaquí un dos poemas máis fermosos que falan sobre este contradictorio sentimento que é á vez tan apropiado para esta época.

Desmayarse, atreverse, estar furioso,
áspero, tierno, liberal, esquivo,
alentado, mortal, difunto, vivo,
leal, traidor, cobarde y animoso;

no hallar fuera del bien centro y reposo,
mostrarse alegre, triste, humilde, altivo,
enojado, valiente, fugitivo,
satisfecho, ofendido, receloso;

huir el rostro al claro desengaño,
beber veneno por licor süave,
olvidar el provecho, amar el daño;

creer que un cielo en un infierno cabe,
dar la vida y el alma a un desengaño;
esto es amor, quien lo probó lo sabe.
                        
                                                                     Lope de Vega

Seguro que, coa chegada dos días máis largos e soleados, tamén vós sabedes xa cal é o voso poema de temática amorosa favorito, así que, a que agardades, comentade dicindo cal é!
Faltan TRES poemas máis!

jueves, 3 de febrero de 2011

POEMAS DE XULLO E XANEIRO: FEBREIRO

ITACA
Cuando emprendas tu viaje a Itaca
pide que el camino sea largo,
lleno de aventuras, lleno de experiencias.

No temas a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al colérico Poseidón,
seres tales jamás hallarás en tu camino,
si tu pensar es elevado, si selecta
es la emoción que toca tu espíritu y tu cuerpo.
Ni a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al salvaje Poseidón encontrarás,
si no los llevas dentro de tu alma,
si no los yergue tu alma ante ti.
Pide que el camino sea largo.
Que muchas sean las mañanas de verano
en que llegues -¡con qué placer y alegría!-
a puertos nunca vistos antes.
Detente en los emporios de Fenicia
y hazte con hermosas mercancías,
nácar y coral, ámbar y ébano
y toda suerte de perfumes sensuales,
cuantos más abundantes perfumes sensuales puedas.
Ve a muchas ciudades egipcias
a aprender, a aprender de sus sabios.
Ten siempre a Itaca en tu mente.
Llegar allí es tu destino.
Mas no apresures nunca el viaje.
Mejor que dure muchos años
y atracar, viejo ya, en la isla,
enriquecido de cuanto ganaste en el camino
sin aguantar a que Itaca te enriquezca.
Itaca te brindó tan hermoso viaje.
Sin ella no habrías emprendido el camino.
Pero no tiene ya nada que darte.
Aunque la halles pobre, Itaca no te ha engañado.
Así, sabio como te has vuelto, con tanta experiencia,
entenderás ya qué significan las Itacas.


C. P. Cavafis. Antología poética.
Alianza Editorial, Madrid 1999.

Edición y traducción, Pedro Bádenas de la Peña


Despois de ler este precioso poema de
Cavafis, propoño dúas cousas: 
1) escoitar a canción Itaca de Lluis LLach. 
2) ver o anuncio que hai máis abaixo para comprender as pegadas dos mitos.


Anuncio sobre o poema de Kavafis

miércoles, 26 de enero de 2011

SEMANA DA PAZ



Con motivo da celebración no Instituto da SEMANA DA PAZ quero que vexades esta presentación feita noutro centro e que contén moitos poemas que falan de paz. A maioría deles son poemas escritos por autores estranxeiros, autores de países de moitos alumnos e compañeiros de clase.

Propoño que votemos o que máis nos guste, e o que gañe terá o privilexio de saír na páxina central de arquivos do trasno. QUE VOS PARECE?

 

 DIA DE LA PAZ 2011


miércoles, 19 de enero de 2011

POEMAS DE XULLO E XANEIRO: XANEIRO

Estamos en inverno. Por esa razón retomamos o poema do mes cuns versos da nosa ROSALÍA que empezan "Cando era tempo de inverno...". Que Rosalía? Rosalía só hai unha:


Cando era tempo de inverno
pensaba en donde estarías,
cando era tempo de sol
pensaba en donde andarías.
¡Agora... tan soio penso,
meu ben, si me olvidarías!

(Párrafo XVI de Follas Novas - 1880)

No seguinte enlace podédela escoitar cantada por AMANCIO PRADA, unha delicia!