No club de 1º de ESO xa comezamos a ler "Miña querida Sherezade" de Andrea Maceiras. Na primeira reunión comentamos os primeiros cinco capítulos e comezamos a elaborar preguntas con vistas a un encontro que teremos no mes de febreiro coa escritora. Por agora gústanos. Choca que un libro sexa o narrador e que os personaxes dese libro interactúen coa trama que alí se narra. Choca tamén que a trama real siga á dun libro como "As mil e unha noites". Pero por iso mesmo é interesante, porque se sae do normal.
"Un libro aberto é un cerebro que fala; pechado, un amigo que agarda; esquecido, un alma que perdoa
destruído, un corazón que chora" Proverbio indú
destruído, un corazón que chora" Proverbio indú
Mostrando entradas con la etiqueta literatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta literatura. Mostrar todas las entradas
sábado, 30 de enero de 2016
viernes, 15 de enero de 2016
Cando Hitler roubou o Coello Rosa
No club de lectura de 1º de ESO acabamos de ler o libro de Judith Kerr "Cando Hitler roubou o Coello Rosa". Trata sobre unha nena xudea que vivía en Alemania e que, cando Hitler chegou ao poder, tivo que abandonar o seu país natal coa súa familia para refuxiarse primeiramente en Suíza, logo en Francia e finalmente en Inglaterra.Como o libro reflicte unha situación crítica, estivemos falando sobre qué é para nós unha situación crítica e qué outras situacions críticas vemos no noso mundo. Tema interesante, a que si?
jueves, 21 de abril de 2011
POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: ABRIL
Este mes en "Poemas de xuño e xaneiro" non vos deixamos un poema, xa que, nesta ocasión, queremos que leades este texto de García Lorca e que digades qué vos parece, mais, tranquilos, no mes de maio voltaremos con novas composicións líricas!
![]() |
| Federico García Lorca |
Medio pan y un libro
Alocución de Federico García Lorca al pueblo de Fuente Vaqueros (Granada) en septiembre de 1931:
"Cuando alguien va al teatro, a un concierto o a una fiesta de cualquier índole que sea, si la fiesta es de su agrado, recuerda inmediatamente y lamenta que las personas que él quiere no se encuentren allí. «Lo que le gustaría esto a mi hermana, a mi padre», piensa, y no goza ya del espectáculo sino a través de una leve melancolía. Ésta es la melancolía que yo siento, no por la gente de mi casa, que sería pequeño y ruin, sino por todas las criaturas que por falta de medios y por desgracia suya no gozan del supremo bien de la belleza que es vida y es bondad y es serenidad y es pasión.
"Por eso no tengo nunca un libro, porque regalo cuantos compro, que son infinitos, y por eso estoy aquí honrado y contento de inaugurar esta biblioteca del pueblo, la primera seguramente en toda la provincia de Granada.
"No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan; sino que pediría medio pan y un libro. Y yo ataco desde aquí violentamente a los que solamente hablan de reivindicaciones económicas sin nombrar jamás las reivindicaciones culturales que es lo que los pueblos piden a gritos. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio de Estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social.
"Yo tengo mucha más lástima de un hombre que quiere saber y no puede, que de un hambriento. Porque un hambriento puede calmar su hambre fácilmente con un pedazo de pan o con unas frutas, pero un hombre que tiene ansia de saber y no tiene medios, sufre una terrible agonía porque son libros, libros, muchos libros los que necesita y ¿dónde están esos libros?
"¡Libros! ¡Libros! Hace aquí una palabra mágica que equivale a decir: «amor, amor», y que debían los pueblos pedir como piden pan o como anhelan la lluvia para sus sementeras. Cuando el insigne escritor ruso Fedor Dostoyevsky, padre de la revolución rusa mucho más que Lenin, estaba prisionero en la Siberia , alejado del mundo, entre cuatro paredes y cercado por desoladas llanuras de nieve infinita; y pedía socorro en carta a su lejana familia, sólo decía: «¡Enviadme libros, libros, muchos libros para que mi alma no muera!». Tenía frío y no pedía fuego, tenía terrible sed y no pedía agua: pedía libros, es decir, horizontes, es decir, escaleras para subir la cumbre del espíritu y del corazón. Porque la agonía física, biológica, natural, de un cuerpo por hambre, sed o frío, dura poco, muy poco, pero la agonía del alma insatisfecha dura toda la vida.
"Ya ha dicho el gran Menéndez Pidal, uno de los sabios más verdaderos de Europa, que el lema de la República debe ser: «Cultura». Cultura porque sólo a través de ella se pueden resolver los problemas en que hoy se debate el pueblo lleno de fe, pero falto de luz".
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

