"Un libro aberto é un cerebro que fala; pechado, un amigo que agarda; esquecido, un alma que perdoa
destruído, un corazón que chora" Proverbio indú

sábado, 26 de noviembre de 2011

GREGUERÍAS

RAMÓN GÓMEZ DE LA SERNA definía as súas greguerías como "fatales exclamaciones de las cosas y del alma al tropezar entre sí por pura casualidad", é dicir, que pensaba que unha greguería xorde de maneira espontánea da impresión que algo causa na nosa imaxinación. Para que comprobedes se estades de acordo con esa definición, sirvan de exemplo estas:

Las conchas de las playas son los restos de los arroces que se come Neptuno.
No hay nada que enfríe más las manos que el saber que nos hemos olvidado los guantes.
No sé por qué la I mayúscula ha de quedarse sin su punto.
El que aprende qué hora es "las diecinueve y cuarenta y tres" puede viajar lo que se le antoje.
El epitafio es la última tarjeta de visita que se hace el hombre.

Se queredes ler máis premede AQUÍ ou AQUÍ ou, mellor aínda, pasade pola biblioteca e pedide en préstamo este libro. 

martes, 15 de noviembre de 2011

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: NOVEMBRO


RECUERDO INFANTIL (Antonio Machado).

Una tarde parda y fría
de invierno. Los colegiales
estudian. Monotonía
de lluvia tras los cristales.
.
Es la clase. En un cartel
se representa a Caín
fugitivo, y muerto Abel,
junto a una mancha carmín.
.
Con timbre sonoro y hueco
truena el maestro, un anciano
mal vestido, enjuto y seco,
que lleva un libro en la mano.
Y todo el coro infantil
va cantando la lección:
"mil veces ciento, cien mil;
mil veces mil, un millón."
.
Una tarde parda y fría
de invierno. Los colegiales
estudian. Monotonía
de la lluvia en los cristales.

Poema en audio: Recuerdo infantil de Antonio Machado por Fernando Fernán Gómez

domingo, 30 de octubre de 2011

POEMAS DE XUÑO E XANEIRO: OUTUBRO


Co comezo deste novo curso, moitas cousas teñen mudado no noso club. Porén, tamén desexamos manter  as vellas costumes, e é por iso que, un mes máis, retomamos a nosa sección "Poemas de xuño e xaneiro".
Nesta ocasión, o poema foi elixido pola nosa compañeira Ana, e é, de feito, moi apropiado para nós, que, como alumnos do ensino secundario, estamos a vivir un momento das nosas vidas no que xa non somos nenos, mais aínda non somos adultos:

¿Dónde está el niño que yo fui?

Dónde está el niño que yo fui,
sigue adentro de mí o se fue?

Sabe que no lo quise nunca
y que tampoco me quería?

Por qué anduvimos tanto tiempo
creciendo para separarnos?

Por qué no morimos los dos 
cuando mi infancia se murió?
                                   Pablo Neruda